Kategoria: zdrowie

Jewgienij Kiczigin a wykwintny witarianizm

Dziś przybliżamy postać jednego z najbardziej aktywnych surojadków Rosji, Jewgienija Kiczigina, znanego przede wszystkim z organizacji Super Detoksów – wyjezdnych programów oczyszczających, których uczestnicy zgłębiają również tajniki prawidłowego odżywiania oraz „wykwintnego witarianizmu”.

Sam Jewgienij Kiczigin (37 lat) według własnych słów jest witarianinem z 10-letnim stażem. W 2011 roku założył „Ośrodek Naturalnego Uzdrawiania Jewgienija Kiczigina” w Czelabińsku, który przyciąga ludzi z całej planety – uczestnikami programów ozdrawiających bywają nie tylko obywatele Rosji, ale również przyjezdni z USA, Szwajcarii, Estonii, Azerbejdżanu i innych krajów.

Czytaj dalej „Jewgienij Kiczigin a wykwintny witarianizm”

Post jako reguła dietetyczna

Czyli ze starych numerów Przewodnika zdrowia, pisma poświęconego pielęgnowaniu zdrowia i sposobowi życia według praw i wskazówek przyrody, wychodzącego z inicjatywy A. Czarnowskiego w Berlinie na przełomie XIX i XX wieku…

drzewieckiDziś przytaczamy artykuł Józefa Drzewieckiego. Żyjący w latach 1860-1907 lekarz, homeopata i okultysta był przez trzy lata ordynatorem kliniki terapeutycznej przy szpitalu św. Ducha w Warszawie, po czym – w 1892, z zezwolenia carskiego, – założył Towarzystwo Homeopatii, wydające od 1902 r. miesięcznik Lekarz Homeopata. Publikował jednak już od 1885 r. na łamach tygodnika Niwa (Niwa Polska), m. in. rozprawy na temat przyrodolecznictwa i okultyzmu, a także w prasie angielskiej, francuskiej i niemieckiej. Drzewiecki w swoim domu posiadał cenny księgozbiór z wieloma starodrukami z dziedziny alchemii. Członek angielskich stowarzyszeń lekarskich i Towarzystwa Teozoficznego, założyciel drugiej warszawskiej apteki homeopatycznej, zginął w wyniku postrzału zadanego mu przez dwóch wynajętych zabójców w bramie własnego domu…

Czytaj dalej „Post jako reguła dietetyczna”

Rajstwo czyli błogość odżywiania się surowemi roślinami

Kiedy w naszych artykułach zdrowotnych poruszamy temat witarianizmu, wielu czytelników traktuje dane zjawisko jako nowy modny wybryk dziwacznej subkultury antysystemowej, nie mając pojęcia o tym, że już 115 lat temu na polskim rynku książkowym (który wówczas tak jeszcze nie określano) pojawiła się „anonimowa” publikacja pt. Rajstwo czyli błogość odżywiania się surowemi roślinami. Niezbędne uzupełnienie każdej książki kucharskiej /Nakładem Wydawnictwa „Przewodnik Zdrowia”, Berlin, 1904 r./, w której rozpatrywano to zagadnienie nie tylko pod względem zdrowotnym, ale również biologicznym, ekonomicznym, moralnym, a właściwie także religijnym. Należy dodać, że nie wnosiła ona wówczas żadnych przewrotowych ani pionierskich myśli, które mogłyby zaszokować lub zadziwić rzeszę czytelników, gdyż już 20 lat wcześniej zaczęły pojawiać się drukiem dzieła Konstantego Moesa-Oskragiełły, zwanego ojcem polskiego jarstwa, który był gorącym propagatorem podobnego sposobu odżywiania a jednocześnie jednym z licznych „zbożowocowców” tamtej epoki. O tym, że dziś prawie całkowicie zapomniano te czasy, dobitnie świadczy sam fakt braku we współczesnym dyskursie tematycznym polskich określeń „witariańskich”. Niemniej już w wieku XIX dla określenia diety opierającej się na spożywaniu surowych warzyw, owoców i zbóż przyjęły się terminy „rajstwo”, „surowiectwo” lub „surownictwo”, z kolei osoby w ten sposób się odżywiające nazywano „surownikami”, „rajoszami” bądź „zbożowocowcami”, w odróżnieniu np. od „jaroszy”, którzy poddawali pokarm roślinny obróbce termicznej lub – jak wtedy mawiano – przysposabiali potrawy za pomocą ognia.

W celach ilustracji takich tradycji na ziemiach polskich rozpoczynamy niniejszym serię postów przybliżających podobne perełki wydawnicze, z którymi powinien zapoznać się każdy „poszukiwacz prawd żywieniowych”, a także nie mniej liczna rzesza krytyków rzekomo nowych wymysłów rodem z dalekich krain.

Dalej prezentujemy pierwszą część wyżej wymienionej książki w pisowni oryginalnej. Z całością można zapoznać się tutaj.

Czytaj dalej „Rajstwo czyli błogość odżywiania się surowemi roślinami”

Rozmowy z Nieumywakinem II

Dziś zapraszamy do zapoznania się z tłumaczeniem  wywiadu z Iwanem Pawłowiczem Nieumywakinem, który ukazał się 28 listopada 2002 roku w rosyjskiej gazecie „Argumenty i fakty” jako część artyukułu pt. Szpital kosmiczny w wersji naziemnej.

professor-neumyvakinNazwisko Iwana Pawłowicza Nieumywakina, zajmującego się przez ponad 40 lat kwestiami leczenia i uzdrawiania człowieka, jest dobrze znane zarówno w kręgach profesjonalnych lekarzy, jak i wśród reprezentantów alternatywnej, nieoficjalnej medycyny. Doktor nauk medycznych, profesor, laureat nagród państwowych, rzeczywisty członek Rosyjskiej Akademii Nauk, autor ponad 200 prac naukowych, zasłużony wynalazca, mający na swym koncie 85 autorskich świadectw patentowych, od 1959 roku przez 30 lat był nierozerwalnie związany z medycyną kosmiczną.

Będąc twórcą unikalnej placówki – szpitala kosmicznego na pokładzie statku, Iwan Pawłowicz Nieumywakin nie tylko koordynował pracę wiodących rosyjskich specjalistów w tej dziedzinie medycyny, ale i sam opracowywał nowe zasady, metody i środki udzielania kosmonautom pomocy medycznej w czasie lotów kosmicznych różnej długości.

Nawet kiedy sama wzmianka o medycynie ludowej uważana była przez lekarzy za godną potępienia, on starał się jak najszerzej wprowadzać do praktyki lekarskiej metody leczenia pozbawione lekarstw, a począwszy od 1989 roku, kiedy medycyna ludowa „wyszła z podziemia”, skupił wszystkie swe siły, doświadczenie i wiedzę na jej rozwoju. Obecnie Nieumywakin jest członkiem Wszechrosyjskiego Profesjonalnego Stowarzyszenia Specjalistów Medycyny Tradycyjnej i Ludowej. Posiada tytuł „Głównego Znachora Rosji”.

Czytaj dalej „Rozmowy z Nieumywakinem II”

O raku, pszenicy i nie tylko

Агафонов-150x150Poniższy tekst to dywagacje Jewgenija Agafonowa, autora książek „Żywy Pokarm Nr 1„, „Wyjście z Matrixa” i „Zew Marzenia„, człowieka mającego za sobą wiele życiowych prób, na przekór którym zachował wiarę w jasną stronę ludzkiej duszy. Jewgenij był sam trzykrotnie na granicy życia i śmierci, przeżył zgon kilku bliskich osób, utratę dwóch rodzin oraz dwa bankructwa, po czym odpowiednio przemyślał wszystkie te wydarzenia, całkowicie zmieniając swoje życie. Obecnie sens życia widzi w przekazywaniu ludziom doświadczenia w przewartościowaniu prawdziwych wartości i priorytetów, które są w stanie kardynalnie zmienić życie poszukującego człowieka. Mimo posiadania dwóch dyplomów, w swoim życiu zaliczył pracę wiceprezydenta spółki z filiami w kilkudziesięciu miastach, pobierającego pasywny dochód wielokrotnie przewyższający średnią krajową, przez pracę kuriera, taksówkarza lub dozorcy, zarabiającego z tego tytułu 290 złotych. Wszystko to ostatecznie doprowadziło do powstania własnej spółki o niezwykłym zakresie działalności. Jewgenij Agafonow to człowiek otwarty na obcowanie z każdym, kto naprawdę dąży do pełni świadomości i uczciwości wobec siebie jak też innych, oraz z tymi, którzy pragną przeżyć życie tak, by nie musieli się za niego wstydzić w czasie jego trwania ani po jego zakończeniu.

Dlatego po raz kolejny słowo należy do Jewgenija Agafonowa, który dziś opowie o raku.

Czytaj dalej „O raku, pszenicy i nie tylko”

Rozmowy z Nieumywakinem 1

Dziś przedstawiamy pierwszy wywiad z Iwanem Pawłowiczem Nieumywakinem, którego ongiś udzielił bułgarskim mediom, jak też postać samego lekarza i naturopaty w jednej osobie.

d09dd0b5d183d0bcd18bd0b2d0b0d0bad0b8d0bdIwan Pawłowicz Nieumywakin (1928-2018) – profesor, doktor nauk medycznych, naturopata, specjalista w zakresie medycyny ludowej, członek rzeczywisty Europejskiej i Rosyjskiej Akademii Nauk Przyrodniczych, Międzynarodowej Akademii Informatyzacji i Nauk Energoinformatyzacyjnych, Nauk Medyczno-Technicznych, Zasłużony Wynalazca Rosji, laureat Nagrody Państwowej, członek prezydium Wszechrosyjskiego Zawodowego Stowarzyszenia Medycznego Specjalistów Tradycyjnej Medycyny Ludowej i Uzdrowicieli.

W 1951 roku ukończył Instytut Medyczny w Kirgistanie. Następnie przez osiem lat służył w Armii Radzieckiej na Dalekim Wschodzie jako lekarz lotniczy. W ciągu swojej ponad 50-letniej praktyki medycznej przyszło mu pracować z czołowymi przedstawicielami rosyjskiej nauki. Wiele czasu poświęcił m. in. na badania związane z gazami i różnymi mieszankami oddechowymi, a także samym mechanizmem oddychania. Początkowo pracował jako chirurg, a od 1959 roku przez wiele lat zajmował się opracowywaniem metod leczenia w ekstremalnych warunkach panujących na orbicie okołoziemskiej, czyli tak zwaną medycyną kosmiczną. Autor ponad 200 prac naukowych, posiadający 85 świadectw autorskich o dokonanych wynalazkach (patentów). Większość jego badań poświęcona była poszukiwaniom optymalnych metod leczenia i środków profilaktyki różnych schorzeń poprzez NIESPECYFICZNE oddziaływanie na organizm, takie jak hemosorbcja, elektroneurolepsja (elektroanalgezja), zewnętrzna kontrpulsacja, naświetlanie biopłynów promieniowaniem ultrafioletowym (UV) albo uzdrawianie człowieka przy pomocy różnorodnych sposobów i środków MEDYCYNY LUDOWEJ.

Czytaj dalej „Rozmowy z Nieumywakinem 1”

Pędy pszenicy Agafonowa 1

maxresdefaultPędy pszenicy lub trawa pszeniczna stają się coraz bardziej popularne wśród amatorów zdrowego trybu życia. W tym kontekście postanowiliśmy przedstawić Państwu działalność Jewgenija Agafonowa (na zdjęciu), który zajmuje się daną problematyką już 17 lat, testując lecznicze właściwości żywej pszenicy na własnej osobie oraz kierując własnym projektem pt. Żywy Pokarm Nr 1, w ramach którego zajmuje się produkcją i dystrybucją specjalnych zestawów do hodowania pszenicy we własnym mieszkaniu. Projektowi towarzyszy również działalność wydawnicza, w ramach której pojawiły się trzy publikacje książkowe, dostępne do pobrania na stronie autora. Pragnąc zapoznać polskiego czytelnika z najważniejszymi informacjami, rozpoczynamy serię artykułów w postaci improwizowanego monologu z Jewgenijem Agafonowem.

Czytaj dalej „Pędy pszenicy Agafonowa 1”