Kategoria: konceptualnie

Sukcesywne etapy obróbki informacji pierwotnej w psychice jednostki

Kolejne pytanie polega na tym, co dzieje się po tym, kiedy informacja pierwotna trafia do psychiki jednostki w olśnieniu Rozróżnieniem.

Jak już powiedziano wcześniej, uwaga, podobnie jak wola, to także swoiste zjawisko właściwe poziomowi świadomości w psychice jednostki. Z tym że należy zaznaczyć, że olśnienie Rozróżnieniem to jedno zjawisko, zaś uwaga zjawisko odmienne.

Również z tekstu Koranu Rozróżnienie i uwaga wyłaniają się jako odmienne zjawiska. W szczególności o odrębności uwagi jako zjawiska w psychice mówi sura 7:

„Stworzyliśmy dla Gehenny[1] wielu spośród dżinów[2] i ludzi: oni mają serca, którymi nie pojmują; oni mają oczy, którymi nie widzą; oni mają uszy, którymi nie słyszą! Oni są podobni do bydła, a nawet jeszcze bardziej zabłąkani! Oni rzeczywiście w ogóle nie zważają[3]!” (tłumaczenie mieszane, sura 7:179/180).

Jeśli psychikę jednostki przedstawimy na podstawie dwupoziomowego modelu „świadomość – podświadome poziomy psychiki”, to:

  • wola działa z poziomu świadomości (wola jako życiowe zjawisko to zdolność jednostki do podporządkowania siebie i biegu wydarzeń wokół siebie urzeczywistnieniu rozmyślnych i celowych działań);
  • uwaga także posiada świadomy charakter, będąc w istocie również zjawiskiem informacyjno-algorytmicznym, które może podlegać woli jednostki, a może też być narzędziem podświadomych poziomów psychiki (a w niektórych przypadkach sił zewnętrznych, czemu odpowiadają zwroty językowe „zawładnąć uwagą“ i „przykuć uwagę“ rozmówcy lub kogoś innego), kiedy te pracują w celu:
    • doniesienia do świadomego odbioru jednostki pewnej informacji;
    • niedopuszczenia do świadomego odbioru jednostki jakiejś innej informacji poprzez odwrócenie uwagi i skierowanie jej na inną informację.

Czytaj dalej „Sukcesywne etapy obróbki informacji pierwotnej w psychice jednostki”

Kwestia wyjściowa psychologii a Rozróżnienie jako zdolność

Rozumienie problematyki, którą rozpatrywaliśmy w poprzednich artykułach, jest niezbędną podstawą do tego, by przystąpić do rozpatrzenia funkcjonowania psychiki osobistej jako systemu informacyjno-algorytmicznego w różnych trybach w trakcie rozwiązywania rozmaitych zadań w życiu jednostki i społeczeństwa, łącznie z najważniejszymi zadaniami o charakterze poznawczo-twórczym.

Wiadomo, że jeśli w psychice jednostki nie ma informacji, nie ma algorytmiki jej obróbki, to nie ma też osobowości, a dla psychologii jako nauki również przedmiotu badań. Informację do psychiki dostarczają narządy zmysłów nie tylko ciała fizycznego, ale także biopole[1]. Jeśli mówimy o informacji dostarczanej zmysłami w ciągu życia jednostki, to w danym strumieniu można wyodrębnić informację, którą można nazwać „pierwotną”. „Pierwotna” jest ta informacja, której w psychice osoby nie było aż do chwili, kiedy po raz pierwszy stała się dostępna dla jednostki. Wszelka pozostała informacja dostarczana narządami zmysłów przedstawia swoiste wtórniki (duplikaty), wariacje i kombinacje tej informacji, która w charakterze pierwotnej trafiła niegdyś do psychiki osoby.

pobraneDotarcie informacji pierwotnej do psychiki jest w zasadzie analogiczne dostawie materiałów budowlanych na plac budowy, ponieważ bez dostarczenia informacji pierwotnej nie można rozwijać postrzegania i pojmowania świata w aspekcie poszerzania widnokręgu, jak też pod względem zwiększania szczegółowości subiektywnego modelu Życia. Bez dotarcia nowej informacji pierwotnej możliwa jest jedynie przebudowa systemu wzajemnych powiązań między składnikami postrzegania i pojmowania świata oraz modelowanie toku wydarzeń i twórczość, ale tylko na podstawie informacji już występującej w psychice.

Czytaj dalej „Kwestia wyjściowa psychologii a Rozróżnienie jako zdolność”

Generowanie psychiki zbiorowej oraz relacje jednostek z egregorami

Można domyślić się, że skoro psychika jednostki tworzy system informacyjno-algorytmiczny, to ludzie generują systemy informacyjno-algorytmiczne, których składnikami są osobiste psychiki każdego z nich, zwyczajnie w wyniku tego, że tworzą pewną zbiorowość, w ramach której zachodzą procesy wymiany energii, informacji, algorytmiki. Pytaniem pozostaje, na jakiej podstawie materialnej powstają systemy informacyjno-algorytmiczne poziomu ponadosobowego, generowane przez zbiór psychik osobistych[1].

imagesJednym z nośników psychiki zbiorowej ludzi są zabytki kultury. Pewnie zgodzicie się z tym, że jeśli czytamy jakiś tekst starożytny i w trakcie konstruowania własnego postrzegania i pojmowania świata oraz opracowania linii postępowania uwzględniamy wyrażone w nim poglądy, to należy przyznać, że starożytni wyraziciele danych opinii są częścią tej samej psychiki zbiorowej, w skład której wchodzimy i my. Z kolei kiedy sami pozostawiamy potomnym zabytki kultury własnej epoki, również niejako uczestniczymy w ich działalności psychicznej.

W ten sposób wychodzi na to, że ludzkość w określonym sensie jest jednością w łańcuchu przeszłych i przyszłych pokoleń.

Czytaj dalej „Generowanie psychiki zbiorowej oraz relacje jednostek z egregorami”

Typy budowy psychiki

Człowiek różni się od wszystkich pozostałych gatunków biosfery Ziemi tym, że informacyjno-algorytmiczna struktura jego psychiki nie jest jednoznacznie zaprogramowana genetycznie, tylko bywa wynikiem rozwoju osobistego, przebiegającego zarówno pod wpływem zewnętrznych okoliczności, jak i na podstawie jego własnego świadomego rozumienia oraz nieświadomej wewnętrznej dążności.

Jeśli sobie przypomnimy przedmiot z lat nauki szkolnej o nazwie biologia i zajrzymy w głąb własnej psychiki, to możemy stwierdzić, że informacyjno-algorytmiczne zaopatrzenie postępowania gatunku biologicznego „homo sapiens” zawiera:

  • wrodzony składnik w postaci instynktów i odruchów bezwarunkowych (na poziomie wewnątrzkomórkowym, komórkowym a także poziomu tkanek, narządów, układów oraz całego organizmu), jak również ich otoczki rozwinięte w kulturze;
  • tradycje kulturowe, stojące ponad instynktami;
  • własne pojmowanie, ograniczone zmysłami i pamięcią;
  • „ogólną intuicję”, czyli wszystko to, co mimowolnie przenika do świadomości z podświadomych poziomów psychiki jednostki, dociera do niej z psychiki zbiorowej (o niej będzie mowa w kolejnych artykułach), jest wynikiem nawiedzeń z zewnątrz i opętania w inkwizytorskim znaczeniu słowa, które jednostka w chwili ich pojawienia nie może wytłumaczyć na podstawie dostrzegalnych związków przyczynowo-skutkowych;
  • Boskie przewodnictwo zgodnie z Opatrznością, urzeczywistniane na podstawie wszystkiego z poprzedniego punktu za wyjątkiem nawiedzeń i opętania jako bezpośrednich zewnętrznych inwazji w obcą psychikę wbrew życzeniu i świadomej woli jej posiadacza.

Czytaj dalej „Typy budowy psychiki”

Moralność, emocje a myślenie półkulowe

Moralność to zbiór standardów moralnych właściwych algorytmice psychiki jednostki.

Wszelki standard moralny (jako składnik moralności w całości) jest funkcjonalnym analogiem operatora warunkowego, który dobrze znają wszyscy mający styczność z programowaniem komputerowym: „jeśli zostaje spełniony warunek A, wykonać działanie Nr 1; jeżeli warunek A nie został spełniony, to przejść do działania nr 2”, np. „jeśli x > 2, to przejść do operatora nr 2000, w przeciwnym razie do operatora nr 3000”.

4692421_zwrotnica-kolejowa-Jeśli przedstawić jakiś algorytm w postaci schematu blokowego, to w operatorach warunkowych kolejność operacji właściwych algorytmowi podlega rozgałęzieniu. Jeśli szukać widocznej analogii, operator warunkowy jest analogiczny do rozjazdów kolejowych ze zwrotnicą: zwrotnica skierowana w jednym kierunku – pociąg (strumień informacyjny) kieruje się na jeden tor, a jeśli zwrotnica pokazuje inny kierunek, to pociąg (strumień informacyjny) zmierza na tor prowadzący w innym kierunku.

Brak określoności w warunkach rozjazdu (przekierowania strumienia informacyjnego) jest analogiczny do niesprawnej zwrotnicy kolejowej, która nie jest w stanie skierować pociąg na żaden z dwóch rozwidlających się torów, co zwykle prowadzi do wypadku. Podobnie amoralność (czyli jej brak) to brak określoności w niektórych standardach moralnych, który zawsze jest obarczony ryzykiem spowodowania katastrofy.

Czytaj dalej „Moralność, emocje a myślenie półkulowe”

Dwupoziomowy model psychiki

Świadomość i podświadomość – tryb współdziałania.

Wola i uwaga.

Świadomość jest zawsze indywidualna. Określenia rodzaju „kolektywna świadomość”, „świadomość społeczna” wykluczają jednoznaczne rozumienie właśnie dlatego, że nie kryją się za nimi żadne realne zjawiska, aczkolwiek dopuszcza się niejednoznaczne rozumienie w znaczeniu „kompleks świadomości jednostek” itp. Podobnego rodzaju terminy to przykładowe błędy w układaniu „kostki Rubika” o nazwie pojmowanie świata.

 Wola jako życiowe zjawisko to zdolność jednostki do podporządkowania siebie i biegu wydarzeń wokół siebie urzeczywistnieniu rozmyślnych i celowych działań.

Wola zawsze działa z poziomu świadomości.

Czytaj dalej „Dwupoziomowy model psychiki”

Psychologia jako społecznie pożyteczna nauka stosowana

pochemu-diogen-zhil-v-bochke-vikipediya_20Dziś wszystkie podręczniki filozofii opowiadają o tym, jak starogrecki filozof Diogenes (412 – ok. 323 p. n. e.) chodził po mieście z zapaloną latarnią, a na zaskoczone pytania współobywateli „dlaczego?” odpowiadał: „Szukam człowieka…”. Jednak odpowiedzi na pytanie, dlaczego Diogenes nie uważał swoich współobywateli za godnych określenia „człowiek”, podręczniki filozofii, psychologii, socjologii ani politologii nie udzielają… W powiedzeniach słowiańskich można trafić na takie, jak „Wszyscy jesteśmy ludźmi, ale nie każdy jest człowiekiem” lub „Są ludzie a ludziska”. A bez ustalenia właściwej odpowiedzi na pytanie: „W czym i jak przejawia się godność człowieka – przedstawiciela gatunku biologicznego homo sapiens?” – nie wiadomo jak należy wychowywać dzieci, a jak nie można. Dlatego bez takiej odpowiedzi cywilizacja skazana jest na konflikt zarówno z biosferą Ziemi, jak i z naturą samego człowieka…

Głównym zadaniem psychologii jako społecznie pożytecznej nauki stosowanej jest pomoc człowiekowi w organizacji jego działalności psychicznej w taki sposób, by ten nie był „błędem Natury”, który Przyroda z czasem naprawi, bezlitośnie unicestwiając człowieka; tylko żeby każdy mógł dobroczynnie w pełnym zakresie ziścić w życiu własny genetyczny potencjał rozwojowy.

Czytaj dalej „Psychologia jako społecznie pożyteczna nauka stosowana”