Kategoria: konceptualnie

Wolność procesu dialektycznego poznania a pluralizm poglądów

Filozofia opisała prawa dialektyki. Jednak:

Nie można być niewolnikami sformułowań, świadomie lub nieświadomie (automatycznie) dostosowując percepcję i uprzytamnianie konkretnych sytuacji do sformułowań tych lub innych „praw”.

Zademonstrujemy to na przykładzie sformułowań praw dialektyki w marksizmie.

Czytaj dalej „Wolność procesu dialektycznego poznania a pluralizm poglądów”

Opanowanie metody dialektycznego poznania a tandemowa zasada działalności

Z poprzednich artykułów wynika, że opisanie metody dialektycznego poznania to jedna rzecz, a druga to jej opanowanie, czyli wyrobienie w sobie osobistej kultury dialektycznego poznania. Dlatego powstaje kwestia sposobu przyswojenia sobie dialektycznej metody poznania.

Możliwości jej opanowania jest kilka:

  • PIERWSZA. Samodzielne wykrycie w swojej psychice tych komponentów i procesów, o których mowa w poprzednich artykułach, tym bardziej że dwupoziomowy model psychiki jest metrologicznie zgodny z zasadami pracy narządów zmysłów i działalności intelektualnej poziomu świadomości. Następnie w sposób rozmyślno-wolitywny reorganizowanie procesów obróbki informacji zgodnie z wcześniej opisanym.
  • DRUGA. Należy rozumieć, że prawie wszystkie teksty występujące w kulturze cywilizacji można podzielić na dwie kategorie:
    • w tekstach pierwszej kategorii autor opowiada o tym, co z większej części już zna i rozumie w chwili rozpoczęcia pisania tekstu;
    • w drugiej kategorii autor (lub autorzy) na samym początku pracy nad tekstem nie wie i nie rozumie tego, co będzie zawierał ostateczny tekst, jednak w procesie jego pisania autor (lub autorzy) rozmyśla, a sam tekst to mniej lub bardziej adekwatny zapis strumienia myśli, zawierającego w sobie zarówno twierdzenia poziomu świadomości, jak i przemilczenia – świadome i nieświadome.

Jeżeli autorzy tekstów należących do drugiej kategorii władają dialektyczną kulturą poznania i rzeczywiście zajmują się dążeniem do zrozumienia konkretnego problemu, to proces dialektycznego poznania zostaje utrwalony w tekście.

W związku z tym czytanie tego rodzaju tekstów może być ciekawe z dwóch powodów: po pierwsze dla zrozumienia wiedzy zawartej w tekście, po drugie dla wykrycia metody poznania wyrażonej w tekście.

Czytaj dalej „Opanowanie metody dialektycznego poznania a tandemowa zasada działalności”

„Według wiary waszej niech wam się stanie” czyli O najlepszym układzie uczuciowo-znaczeniowym

Na podstawie pojmowania świata odrzucającego intuicję jednostki i Boską Wszechmoc w charakterze zjawisk obiektywnych zasada „praktyka kryterium prawdy” działa tylko w trybie uzmysłowienia sobie już uzyskanych wyników.

W stosunku do teorii naukowych oznacza to, że jeśli teoria, na podstawie której modelujemy rozwój sytuacji, twierdzi, że w perspektywie mogą wystąpić kłopoty lub katastrofa, to w realnym życiu nie należy podejmować działań prowadzących do takich problemów i klęsk.

Jednak wszystkie teorie mają charakter wiedzy, której praktyczne zastosowanie jest ograniczone konkretnymi okolicznościami. Oznacza to, że w jednym zakresie parametrów teorie działają, a po opuszczeniu jego granic prowadzą do niepewnych wyników. Np. prawo Hooke’a, zgodnie z którym odkształcenie jest wprost proporcjonalne do wywołującej je siły, nie działa w przypadkach, w których po zaprzestaniu oddziaływania siły pojawia się pewne szczątkowe odkształcenie.

W wielu przypadkach teorie i modele biorące pod uwagę czynniki nieuwzględniane w innych teoriach i modelach, znoszą zakazy nakładane prostszymi teoriami i modelami. Niemniej wszystkie teorie są „przybliżone”, a rzeczywiste procesy w życiu nieco różnią się od ich opisów w teoriach i modelach, zbudowanych na ich podstawie. Dlatego niezgodność teorii a wyników eksperymentów, uzyskanych w operacjach na tych lub innych modelach, mogą prowadzić do katastrof lub innych kłopotów.

Czytaj dalej „„Według wiary waszej niech wam się stanie” czyli O najlepszym układzie uczuciowo-znaczeniowym”

Hipoteza o istnieniu Boga a praktyka życiowa

Do występowania ateizmu we współczesnej kulturze istnieją obiektywne[1] podstawy. Pod wpływem sporów międzywyznaniowych, nieporozumień religijnych oraz niezgodności na temat kwestii teologiczno-dogmatycznych i społecznych, mnóstwo ludzi, nie wdając się zbytnio w sedno różnic światopoglądowych, z góry odrzuca życiową spójność wiary i religii, tłumacząc ich występowanie w kulturze ludzkości ignorancją, subiektywnymi złudzeniami, słabością lub chwiejnością ludzkiej psychiki.

Motywacja odrzucania wiary i religii jest prosta i można ją wyrazić następującymi słowami: „Jeśli Najwyższy jest jeden i nie jest schizofrenikiem, intrygantem ani sadystą, to ów „pluralizm” wzajemnie wykluczających się poglądów konfesyjno-kanonicznych nie pochodzi od Boga. Gdyby Bóg naprawdę istniał, przerwałby On istnienie owego „pluralizmu” poglądów i położyłby kres nikczemnościom i przestępstwom wynikającym z owego „pluralizmu”, dokonującym się w Jego imieniu na przestrzeni całej znanej historii. A skoro tego wszystkiego nie powstrzymuje, wychodzi na to, że nie istnieje.”

W ten sposób przypisuje się Bogu misję bycia głównym policjantem i inkwizytorem. Jednak to przykład logiki bliskiej do „diabelskiej”, a nie dialektyczność poznania życia, ponieważ:

Tacy ateiści nawet nie rozważają możliwości, iż dany „pluralizm” poglądów na temat Boga i Jego relacji z ludźmi, który ludzie stworzyli sami, powinni też sami wykorzenić – za pomocą metod poznania Życia i przez oświecenie, a nie drogą samowolnego przypisywania Bogu – wbrew normom etyki – misji o charakterze policyjno-inkwizytorskim…

Czytaj dalej „Hipoteza o istnieniu Boga a praktyka życiowa”

Osobista kultura dialektycznego poznania

Pojmowanie i postrzeganie świata jako składniki światopoglądu przedstawiają ostateczną sumę modułów informacyjnych, z których każdy cechuje się:

  • granicą wyróżniającą go na tle innych zjawisk, powstającą wskutek tego, iż 1) informacja nie istnieje bez odpowiedniego systemu kodowania, jak również w wyniku tego, że 2) na poziomie świadomości psychiki jednostki wszelka informacja pierwotna po raz pierwszy pojawia się wskutek olśnienia Rozróżnieniem i przybywa jako „TO” oddzielone od tła – „NIE TO”;
  • systemem wzajemnych powiązań z innymi modułami informacyjnymi w składzie postrzegania i pojmowania świata, jak też ogólnie z Życiem.

Rozwój postrzegania i pojmowania świata, ujawnianie i usuwanie z nich błędów, opracowywanie nowej wiedzy i nawyków, w swej istocie przedstawiają rozstrzyganie pewnych nieokreśloności (i analogicznie – opracowanie określoności) zarówno w granicach danego subiektywnego systemu rozgraniczenia i wzajemnych związków między dyskretnymi modułami informacyjnymi, jak i w systemie jego wzajemnych powiązań z życiem.

Czytaj dalej „Osobista kultura dialektycznego poznania”

Kwestia metodologii poznania i twórczości a zasada „praktyka kryterium prawdy”

Wiedzę i nawyki, przyswojone przez jednostkę, można podzielić na dwie kategorie:

  • przejęte w postaci gotowej do użycia z kultury swojego społeczeństwa bądź kultury ludzkości;
  • wypracowane samodzielnie.

Mówiąc o stosunku tych dwóch kategorii, należy powiedzieć, że jednostka jest w zasadzie zdolna do samodzielnego odtworzenia dowolnej wiedzy i nawyków, które już w pewnej postaci występują w kulturze lub które istniały w przeszłości, jednak w rzeczywistości nikt nie może własną osobą zastąpić całej ludzkości. Z drugiej zaś strony wszelka wiedza i nawyki, istniejące w przeszłości i występujące w kulturze obecnie, były niegdyś opracowane przez kogoś osobiście bądź na podstawie działalności zespołowej. Czyli jednostka jest w zasadzie w stanie odtworzyć od zera dowolną wiedzę – zarówno tę, która już występuje lub występowała w kulturze, jak i tę, która w chwili jej pojawienia staje się dla kultury nowością.

Jeśli porównamy to z problematyką rozpatrywaną we wcześniejszych artykułach, szczególnie w ostatnich, to wszelka ponownie uzyskana wiedza i nawyki, niezależnie od konkretnej zawartości, jest wynikiem uprzytomnienia sobie informacji pierwotnej, danej w olśnieniu Rozróżnieniem, i przewartościowania pozostałej informacji. Z kolei zbiór wiedzy i nawyków, występujących w kulturze społeczeństwa, jest „całką czasu” z realizacji[1] poznawczo-twórczego potencjału ludzi w następstwie pokoleń na przestrzeni całej historii obecnej cywilizacji globalnej.

Czytaj dalej „Kwestia metodologii poznania i twórczości a zasada „praktyka kryterium prawdy””

Schematy obróbki informacji w procesie współdziałania jednostki z okolicznościami życiowymi

W stanie jawy w procesie współdziałania jednostki z nurtem wydarzeń w jej życiu praca psychiki osobistej polega na następującym:

  • w jakiś sposób odbierany jest strumień informacji, dostarczany narządami zmysłów;
  • na podstawie ukształtowanego postrzegania świata i strumienia informacji, trafiającej do psychiki za pośrednictwem narządów zmysłów, w tempie poprzedzającym rzeczywisty bieg wydarzeń, dochodzi do wielowariantowego modelowania rozwoju sytuacji i udziału w niej samej jednostki;
  • jeden z wariantów zostaje wybrany w charakterze podstawowej linii postępowania jednostki oraz jej oddziaływania na dalszy rozwój sytuacji;
  • następnie wybrana linia postępowania:
    • albo podlega korekcie zgodnie z tą informacją, którą nadal dostarczają narządy zmysłów, a jej implementacja przebiega mniej więcej pomyślnie;
    • albo dochodzi do odstąpienia od opracowanej linii postępowania, czego przyczyną może być zarówno brak obiektywnej możliwości jej urzeczywistnienia, jak również rozczarowanie samego podmiotu wynikami osiąganymi w trakcie jej realizacji.

Najważniejsze polega właśnie na tym:

W stanie jawy strumień informacji, dostarczany narządami zmysłów (zarówno fizycznymi, jak i biopolowymi), jest konfrontowany z modelem światopoglądowym, i na podstawie tego zestawienia dochodzi do opracowania linii postępowania, która dalej w procesie jej praktycznego zastosowania jest albo korygowana, albo porzucana przez podmiot pod wpływem przyczyn obiektywnych lub subiektywnych.

Czytaj dalej „Schematy obróbki informacji w procesie współdziałania jednostki z okolicznościami życiowymi”