Schematy obróbki informacji w procesie współdziałania jednostki z okolicznościami życiowymi

W stanie jawy w procesie współdziałania jednostki z nurtem wydarzeń w jej życiu praca psychiki osobistej polega na następującym:

  • w jakiś sposób odbierany jest strumień informacji, dostarczany narządami zmysłów;
  • na podstawie ukształtowanego postrzegania świata i strumienia informacji, trafiającej do psychiki za pośrednictwem narządów zmysłów, w tempie poprzedzającym rzeczywisty bieg wydarzeń, dochodzi do wielowariantowego modelowania rozwoju sytuacji i udziału w niej samej jednostki;
  • jeden z wariantów zostaje wybrany w charakterze podstawowej linii postępowania jednostki oraz jej oddziaływania na dalszy rozwój sytuacji;
  • następnie wybrana linia postępowania:
    • albo podlega korekcie zgodnie z tą informacją, którą nadal dostarczają narządy zmysłów, a jej implementacja przebiega mniej więcej pomyślnie;
    • albo dochodzi do odstąpienia od opracowanej linii postępowania, czego przyczyną może być zarówno brak obiektywnej możliwości jej urzeczywistnienia, jak również rozczarowanie samego podmiotu wynikami osiąganymi w trakcie jej realizacji.

Najważniejsze polega właśnie na tym:

W stanie jawy strumień informacji, dostarczany narządami zmysłów (zarówno fizycznymi, jak i biopolowymi), jest konfrontowany z modelem światopoglądowym, i na podstawie tego zestawienia dochodzi do opracowania linii postępowania, która dalej w procesie jej praktycznego zastosowania jest albo korygowana, albo porzucana przez podmiot pod wpływem przyczyn obiektywnych lub subiektywnych.

Opisany schemat ma miejsce przy wszystkich typach budowy psychiki, wszystkich odmianach układu uczuciowo-znaczeniowego oraz wszystkich wariantach współdziałania jednostki i egregorów.

Mimo iż wyżej wymienione pozostawia swoją pieczęć na procesie obróbki informacji w psychice w stanie jawy, niemniej można ujawnić pewne podstawowe schematy organizacji strumieni informacyjnych w psychice w procesie jej obróbki, nie będące uwarunkowane wyżej wymienionymi i niewymienionymi czynnikami.

Jeśli konstruujemy układ samosterujący (a psychika każdego z nas jest takim układem w obejmujących go procesach i systemem zarządzającym w stosunku do wielu procesów), to mamy możliwość organizacji w nim obróbki decyzji zarządczych i algorytmów postępowania w środowisku w różny sposób.

Niżej przedstawiono trzy schematy organizacji obróbki informacji w samosterujących układach informacyjno-algorytmicznych. Z uwagi na to, że informacja i algorytmika to obiektywne kategorie bytu, schematy te posiadają ogólny i uniwersalny charakter, wskutek czego interesujące nas opcje organizacji obróbki informacji w psychice jednostki można przedstawić za ich pomocą.

Na każdym schemacie:

  • Prostokąt z napisem „System zamknięty (obiekt zarządzania)” oznacza organizm jednostki wraz z jej psychiką jako układem informacyjno-algorytmicznym.
  • Przedstawiono dwa strumienie wejściowe informacji: jeden zaczyna się w granicach prostokąta (organizmu jednostki), a drugi bierze początek ze środowiska zewnętrznego. Odpowiadają one strumieniowi samopoczucia i strumieniowi informacji przybywającej z otoczenia.
  • Napis „Przetwornik informacji” oznacza intelekt świadomych i podświadomych poziomów psychiki.
  • Poprzez „Organy wykonawcze” przechodzą dwa strumienie działań (zarządzania): jeden – oddziaływanie na samego siebie; drugi – oddziaływanie na środowisko zewnętrzne.

Pierwszy sposób demonstruje schemat nr 1. Strumień odbieranej informacji, przybywającej z organizmu i z otoczenia zewnętrznego, posiada najwyższy priorytet. Bezpośrednio przekazywany jest do algorytmu opracowania decyzji zarządczej. Jego zestawienie z zawartością pamięci – postrzeganiem i pojmowaniem świata – w procesie obróbki posiada na tyle powierzchowny charakter, że przy jego rozpatrywaniu można je pominąć. Z tego powodu na schemacie nr 1 nie uwidoczniono też pamięci – postrzegania i pojmowania świata.

sch1

 

Drugi sposób przedstawiono na schemacie nr 2. Informacja, przybywająca z otoczenia zewnętrznego, trafia bezpośrednio do pamięci długotrwałej, czyli do postrzegania i pojmowania świata, algorytm opracowania decyzji zarządczej czerpie informację z pamięci długotrwałej, a podczas samego procesu opracowania decyzji porównuje wejściowe strumienie informacyjne z informacją występującą już w pamięci.

sch2

 

Trzeci sposób przedstawiono na schemacie nr 3. Informacja, przybywająca z otoczenia zewnętrznego, której wiarygodność jest wątpliwa, na polecenie algorytmu-strażnika trafia do „pamięci buforowej” czasowego przechowywania (na schemacie przedstawia ją napis „Kwarantanna”). Kolejny algorytm-rewizor w „Przetworniku informacji”, pełniąc w danym wariancie rolę obrońcy postrzegania i pojmowania świata przed wprowadzaniem do nich informacji niewiarygodnej, analizuje informację w pamięci buforowej „Kwarantanny”, przypisując jej znaczenia: „fałsz” – „prawda” – „wymaga dodatkowej weryfikacji” itp. Dopiero po ostatecznym określeniu i wyposażeniu modułu informacyjnego w odpowiedni marker („fałsz” – „prawda” itp.) algorytm-rewizor przenosi informację z „Kwarantanny” do pamięci długotrwałej, której baza informacyjna posiada wyższą wartość znaczeniową dla algorytmu opracowującego decyzję zarządzą niż wejściowe strumienie informacji. „Przetwornik informacji” zajmuje się również doskonaleniem algorytmu-strażnika, kierującego wejściowy strumień informacji do „Kwarantanny” bądź pozostałej pamięci.

sch3

Decyzja zarządcza powstaje, podobnie jak w drugim sposobie, w procesie porównywania informacji występującej już w pamięci długotrwałej (postrzeganiu i pojmowaniu świata) z informacją strumieni wejściowych. Jednak informacja umieszczona w „Kwarantannie” nie może stać się podstawą opracowania decyzji zarządczych, przynajmniej jeśli mowa o szczególnie znaczących decyzjach, których niepodjęcie jest niedopuszczalne. W pozostałych równych warunkach czas reakcji systemu na informację dostarczoną z otoczenia zewnętrznego rośnie od pierwszego schematu do trzeciego; tj. szybkość działania, określana na podstawie czasu reakcji na działanie, maleje.

Jednak jeśli w strumieniu informacyjnym, trafiającym do układu z otoczenia zewnętrznego, występuje przeszkoda w postaci „bezsensownego szumu” lub przeszkoda w rodzaju „mamideł”, w których przejawia się celowa próba zmiany samosterowania naszego systemu z zewnątrz zgodnie z obcymi celami i koncepcją zarządzania, to stabilność procesu samozarządzania rośnie od pierwszego schematu do trzeciego, ponieważ wzrasta ochrona przez zakłóceniami wpływającymi na działanie zarządzające, które wynika ze stabilnej lub wolno zmieniającej się bazy informacyjnej pamięci długotrwałej.

  • W pierwszym schemacie „szum” i „fantomy” (czyli niewiarygodna informacja) są bezpośrednią bazą informacyjną opracowania decyzji zarządczej. Jednocześnie „szumy” i „fantomy” mogą przedstawiać celowy strumień zarządzania z zewnątrz, o ile reakcja systemu na różne warianty oddziaływania zewnętrznego jest przewidywalna dla podmiotów zewnętrznych.
  • W drugim schemacie „szum” i „fantomy” trafiają do bazy informacyjnej opracowania decyzji zarządczej i w miarę zaśmiecania pamięci długotrwałej w sposób niekontrolowany wpływają na algorytm opracowania decyzji zarządczej w charakterze wiarygodnej informacji, na podstawie której jest ona podejmowana.
  • W trzecim schemacie „szum” i „fantomy” przed trafieniem do bazy informacyjnej, na podstawie której jest opracowywana decyzja zarządcza i postępowanie systemu, powinny oszukać algorytm-strażnika oraz algorytm-rewizora, który przekazuje informację z pamięci buforowej czasowego przechowywania do pamięci długotrwałej i określa przynależność informacji do wzajemnie wykluczających się kategorii „fałsz”, „prawda”, „wymaga dodatkowej weryfikacji”.

Zatem aby narzucić systemowi samosterującemu, działającemu na zasadzie trzeciego schematu, obce zarządzanie zewnętrzne[1], należy albo przemycić informację do pamięci długotrwałej, omijając lub oszukując algorytm-strażnika, albo wstrzymać działanie algorytmu-strażnika i algorytmu-rewizora, sprowadzając układ do drugiego schematu zarządzania; albo wyposażyć na wejściu do systemu strumień informacyjny w „szumy” i „fantomy” o takim natężeniu, by zarządzanie według trzeciego lub drugiego schematu utraciło stabilność wskutek niedostatecznej szybkości reakcji, co zmusi system do przejścia na zarządzanie według pierwszego schematu, który cechuje się najszybszą reakcją na informację, trafiającą bezpośrednio z otoczenia zewnętrznego, przy praktycznie całkowitej utracie korzystania z pamięci w procesie opracowania decyzji zarządczych. Jednak pierwszy schemat ma swoje granice stabilności. W algorytmie ludzkiej psychiki utrata stałości samozarządzania na podstawie pierwszego schematu przejawia się albo w postaci paraliżu (otępienia – braku jakiejkolwiek reakcji na tok wydarzeń: to jeszcze jeden stan, który można określić powiedzeniem „zwiesił się”), albo w postaci histerii (wybuchu emocjonalnego, w którym stopień reakcji na tok wydarzeń przybiera nieadekwatną postać).

Z punktu widzenia zapewnienia bezpieczeństwa informacyjno-algorytmicznego w sensie stabilnego samozarządzania według konkretnej koncepcji, w której określono cele zarządzania oraz środki ich osiągnięcia, normalny jest trzeci schemat zarządzania i obróbki informacji w psychice. Pierwszy schemat zarządzania dopuszczalny jest dla wybrnięcia z sytuacji wyjątkowych, w których pierwszeństwo oddaje się jakiemukolwiek działaniu przed całkowitą odmową działania wpływającego na bieg wydarzeń. Drugi schemat to wadliwy schemat trzeci.

Ludzka psychika, jeśli chodzi o psychikę normalnego człowieka (czyli osoby, która osiągnęła człowieczy typ budowy psychiki), jest genetycznie nastawiona na funkcjonowanie w trzecim schemacie samozarządzania na podstawie mozaikowego postrzegania i pojmowania świata, rozwijanych w kierunku „od ogółu do szczegółu”.

Dlatego drugim priorytetowym zadaniem w działalności psychicznej jednostki jest podtrzymanie w sposób rozmyślno-wolitywny przetwarzania informacji we własnej psychice według trzeciego schematu, na podstawie mozaikowego postrzegania i pojmowania świata trójjedności materii-informacji-miary i powrót do niego w przypadku przejścia procesu działalności psychicznej do schematów mniej odpornych na zakłócenia.

 

Odnośniki:

[1] Jak również obcy, gotowy do użycia, „pogląd autorytetu”, którego w kulturze tłumo-„elitarnej” większość nie traktuje jako działanie zarządzające w stosunku do ich postępowania.

Jedna myśl w temacie “Schematy obróbki informacji w procesie współdziałania jednostki z okolicznościami życiowymi”

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s